Rust, ruimte en ruiken voor Morse

“Foei, af, zit, volg”. Voor het eerst met mijn labradorpup naar de hondenschool. Pup Morse was toen 9 weken. Met zorg hadden we de labradorfokker en daarna de pup uitgekozen. Ervaring met honden had ik niet en dus wilde ik naar een echte labradorschool. Daar zouden ze mij en mijn hond wel optimaal kunnen begeleiden. Een generaal voerde het puppyklasje aan. “Hoge stem, lage stem, brokje in de hand en volg. Noem naam van je hond”. Ik wist niet beter dan dat dit de bedoeling moest zijn. Iedereen deed het en ikzelf begon al aardig op “volg!” te reageren. Goed voelde het niet, ik werd er gestresst van. Thuis was mijn hondje zo’n leuk beest. Op de training bakten wij er samen niets van. “Alle aandacht moet voor jou zijn!”: brulde de generaal. Morse had helemaal geen aandacht voor mij. Hij liep constant met de neus naar de grond. Ik oefenen en oefenen. Als een akela liep ik door de straat. Trekkend aan de riem en aan mijn hond. “Foei, af, zit, volg!”.

Zeven maanden later beet mijn lieve pup mij tijdens de hondentraining in de arm. Ik heb er een mooi litteken aan overgehouden. Zo kan het niet langer. Ik ben onmiddellijk met de trainingen gestopt. De hond zou, volgens de kenners, overtraind zijn. “Doe maar een tijdje rustig aan!”.

Een mevrouw in de straat sprak mij aan. “Mag ik je helpen met jouw hond?”. Zijzelf heeft twee bouviers. Mooie rustige honden. Zij vertelde mij over kalmerende signalen, hondengedrag en over hoe honden met elkaar communiceren. Ik las de boeken 'Kalmerende signalen' en 'Stress bij honden' in een keer uit. En nog een keer. Samen zijn we mijn hond op een heel natuurlijke manier gaan trainen. Geen commando’s. Slechts een geluidje en een drie meter lange riem. Morse krijgt nu alle rust en ruimte om te ruiken. Hij is ontspannen, volgt zonder problemen en kan nieuwe situaties steeds beter aan. Geen dummy’s, geen balletjes, geen commando’s, geen stress. Wat een ervaring!

“De labrador wil voor je werken”, schrijven de boeken en de sites. Morse hoeft niet te werken! Samen ontspannen wandelen en van elkaar genieten, is meer dan genoeg. Samen met mijn vriend Morse op pad geeft mij de ruimte om de natuur te ruiken, mijn gedachten te laten rusten en mijzelf te ontspannen.

Jolanda van der Meer,
Zwolle

Ga toch Dogsen!

Een prachtige ochtend ergens in Limburg. Rustig lopen we het bospad af. Mijn bruine labradorvriend Morse loopt dan eens voor me en dan weer blijft hij achter om ergens lekker aan te snuffelen. Ik klets wat en hij kijkt mij begrijpend aan. Ineens staan we beiden stil en horen het geluid van een ketting. Niet veel later verschijnt hij. Een zwarte labrador, de ogen bol in de kop, de tong ver uit de bek, twee voorpoten in de lucht, zijn nek dichtgeknepen door een halve slipketting. Het vrouwtje achter de hond heeft de arm compleet gestrekt en heeft haar hele lijf nodig om haar hond in bedwang te houden.
Morse gaat rustig liggen om zijn tegemoetkomende soortgenoot te kalmeren. Als de hond dichterbij komt, staat Morse rustig op om de nieuwe opgewonden vriend te begroeten.
Gelukkig mag de halsband van de nieuwe vriend even af. De honden begroeten elkaar, totdat de nieuwe vriend begint te grommen. Onmiddellijk gooit de vrouw de halsband om de nek van de hond en beveelt de hond mee te gaan. Tegenspartelend loopt hij achter haar aan. Ik maak ons geluidje - ik vraag Morse vriendelijk met me mee te gaan. Morse werpt nog een blik naar achteren. Het geluid van de slip is weer hoorbaar. Morse haalt zijn schouders op, kijkt me aan en huppelt mee. Hadden die vrouw en haar hond maar leren Dogsen...

Naar boven